(© Foto: Leeuwarden/Jan de Vries)
Jelle Zwart (1926)
de see/ it lān
ik gean fuort/
sei de see/
naam dyn skip en
droech/
oant de foarste/
fźste grūn/
Poeloe Weh`s
heftich/
grien rotsich
eilān/
dźr/ waard
bysūnder/
yn hoppe fan Padang/
it fier fan hūs belibbe/
op `t netflues bewarre/
sa`t kris/ `t ūnthāld bewurke/
mids see/ hie
dit stee
gjin ferweech/
fierderop/ sei
`t lān fan
smaragd/ `k
bliuw dy/
en hoe faak
neitiids
ferfearn/ it bleau/
lykas swit ūnder dyn
earmen/ śtwrongen sawahs/
no leit/ aanst
dyn skip/
mei dyn taal
begroeven/
neist tuorren/
op terpen/
tsjin wetter/ `t
fźstelān/
mei it sicht op
de see/
giest fuort/
op de meare fan
fergetten feteranen
Jelle
Zwart
Fragminten
śt fraachpetearen
/.../ ''It skōgjende fan in dichter haw ik altyd wol
yn my hān, mar ik bin ek in sosjaal dier. Ik haw de minsken altyd opsocht, ik fiel my
belutsen by de maatskippij. Dat fynst yn myn poėzy werom.''
/.../ It soe ek kinne dat de resinsinten de ālde dichter, fanwegen syn jierren, wat mije.
Zwart hopet dat se dat net dogge. ''Leeftyd mei noait in argumint wźze.''
/.../ Jelle Zwart is in dichter. Foar proaza is er te lui, seit er. ,,Dichter wźze hoecht
net, dat is wat my yn it dichtsjen no krekt oanlūkt.''
De hūndert fersen fan Jelle Zwart biede in grut ferskaat, se geane fan stimmingsbylden
fan it Fryske lānskip oant humoristyske observaasjes. Sels seit er yn it koart wurd
foarōf oer syn tema's: ''De sān skeppen sālt stean yn grutte halen foar de oantrśn ta
mannich fers. Lykas de taal, it lān, it stee, it folk, it eigen, it skōgjen en it wźzen
dat wienen.''
Leeuwarder Courant, 28 july 2006, Sietse de Vries
/.../ Om sels ek kreatyf oan de slach te kinnen joech
Jelle him seis jier lyn op as dielnimmer oan in poėzij-kursus fan it Letterkundich
Museum, no TRESOAR.
/.../ "Alle kearen genietsje ik wer fan dy gearkomsten. It aardige foar my is: ik
hoech net mear. Ik ha myn karriėre al efter de rźch. Ik mei dit dwaan ek ha der och sa'n
nocht oan."
/.../ "Ik bin yn 'e besnijing rekke fan it wurk fan benammen de jonge dichters. It
foardiel fan sa'n kursus is, dat jo yn de lijn bliuwe fan 'e jongerein om oer saken nei te
tinken. Yn de fersen fan de jongelju moatte jo jo ferdjipje, foardat de fūnk oerslacht.
/.../ It serieuze fan myn dichtsjen is begūn mei dy kursussen. Ik koe altyd wol in
aardich Sinteklazegedicht skriuwe, mar echt dichtsje? Nee! No sit ik der fol fan. Jo
moatte altiten in śtdaging yn it libben hawwe. De spanning moat der yn bliuwe. Sa is it
mei dichtsjen ek."
/.../ Wat de fersfoarmen oanbelanget befettet 'Sān skeppen sālt' in soad ferskaat: fan
it strakke sonnet oant en mei it frije fers. Regelmjittich skriuwt er fersen, soms in pear
yn ien wike. "Ik sit alle jūnen efkes boppe om wat op te skriuwen, al is it mar om
in komma of in punt oan te bringen." /.../ "Ik ha al wer hiel wat fersen lizzen.
Ik piel moai wat troch."
Oer syn dichtsjen seit er by einbeslśt: "Sa doch ik dochs noch wat foar śs Fryske
taal, al is it fansels mar hiel beskieden." /.../
Lyts Frisia - tydskrift foar fryske striid en literatuer, septimber 2006, Jan Jongsma |
